بیکران مهر

«مهدی با شمشیری آخته قیام کرده، زمین و زمان را از خون مردمان رنگین خواهد ساخت

این ادّعا، ننگین ترین نیرنگ دژخیم بود زیرا که سالیان دراز، مردمان بیشماری را از گرد مولای و صاحب اختیارشان پراکنده و از جام زلال معرفتش محروم ساخته، وه که چه حیله ی پلشتی!

شیطان این دشمن دیرین بشر کینه توزانه و فریبنده ترین حیله های خویش را، آن زمان به کار گرفت که همه جا شایع کرد: قیام مهدی (عج)همه یک سره کشتار و خون ریزی و انتقام جویی است، او هر که را از جنس خود نداند و رأی و دینش را نپسندد، بی مهابا از دم تیغ می گذراند و سر از پیکرش جدا می سازد آنگونه که در معابر و شاهراهها سیلاب خون جاری گشته و جز اندکی جان سالم به در نمی برند!

لیک آیا چنین است؟!!

خداوند کریم خود را به رحمت و رحمانیت معرفی کرده و نمایندگان خویش را به ارشاد و هدایت مردم فرستاده و ایشان را به مدارا با خلایق توصیه نموده است و این کلام صریح پیغمبر صلوات الله علیه و اله است که خطاب به عبدالله مخزومی

فرمودند:

«اى عبد الله پروردگار متعال، ما انبیاء را رحمة للعالمین گردانید بر ما لازم است که بر جمیع عالمیان از انس و جن، مهربان بوده با نهایت نرمی و شیرینی با مردم سخن بگوئیم (الإحتجاج على أهل اللجاج/ج‏1/ص 68)

بعلاوه همانگونه که در حدیث لوح آمده است، «رحمة للعالمین»لقب مشترکی است بین آن بزرگوار و آخرین وصی گرامیش حضرت مهدی عج ؛ در قرآن کریم آمده:

«...وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ»

«...و نفرستادیم تو را مگر رحمت و بخشایشى از براى عالمیان» (انبیاء/7 )

ودرحدیث لوح حضرت زهرا سلام الله علیها می خوانیم:

«ثُمَّ أُکْمِلُ دِینِی بِابْنِهِ مُحَمَّدٍ رَحْمَةً لِلْعَالَمِین»‏

«سپس این راه را به فرزندش که «رحمة للعالمین» است تکمیل مى‏ نمایم اوکمال موسى و بهاء عیسى و صبر ایّوب را دارد...» (الإحتجاج على أهل اللجاج/ج‏1/ص۶۷)

در حدیثی می خوانیم رسول خدا صلی الله علیه و اله خطاب به دخت گرامی خویش چنین فرمودند:

«...ای فاطمه! قسم به آن که مرا به حق برگزید از این دو(حسن و حسین علیهما السلام) مهدی این امت به وجود می آید، او حسبش از همه بزرگتر و مقامش گرامی تر است و از همه بر رعیت دل رحم تر و عادل تر می باشد (عقد الدرر/ 204)

آری این گونه به دنیا آمدنش را با وصف مهربانی هایش مژده داده اند.

کسی که همه عمر مظهر لطف و رأفت الهی به شمار آمده، مردم را به سوی خداوند متعال دعوت کرده آیا می تواند هنگام ظهور به سرداری خون ریز بدل گشته و شمشیر از خون مردم سیراب سازد؟!!

 

جلوه هایی از مهر مهدوی در عصر محنت زای غیبت:

بیم از حیرت و ضلالت:

عصر غیبت عصر محرومیت از چشمه گوارای ولایت است و دوران پرده نشینی یار و محجوبی جمال و کمال او!

هنگامه دوری از ماء معین و زلال معرفت و هدایتش و در این هنگامه همواره نگران لغزش رعیت خویش و به باطل گرویدن های آنان بوده و قلب مهربانش پیوسته از این قضیه در بیم و اندوه می باشد.

در یکی از تو قیعات چنین آمده:

«همانا به ما رسیده عده ای از شما در دین خویش متزلزل گشته اند شک و حیرت نسبت به ولی امر به ایشان هجوم آورده، این واقعه مرا غمگین ساخته است، البته برای شما، نه برای خودم، به خاطر شما و نه به خاطر خودم ،چرا که خدا با ماست و نیازی به غیر او نداریم(مکیال المکارم/ج۱/ص۵۲)

نگرانی از گناهان و خطا کاریهای شیعه:

از سید ابن طاوس نقل شده سحرگاهی در سرداب مقدس سامرا از مولایش مهدی (عج) شنیده که چنین با خدای خویش نجوا می فرموده:‏

«خدایا همانا شیعیان ما از تابش انوار ما و باقى مانده طینت ما آفریده شده ‏اند و اینان با اتّکا به محبت و ولایت ما گناهان زیادى انجام مى‏ دهند. پس اگر گناهان ایشان بین تو و بین ایشان است، پس از ایشان درگذر که ما از آن ها راضى شدیم و اگر آن گناهان بین خودشان است، پس بین ایشان را اصلاح فرما و به خمس ما قصاص کن و ایشان را در بهشت وارد کن و از آتش دورشان فرما و بین ایشان و دشمنان ما در آتش غضب خودت جمع نکن (مهج الدعوات-ترجمه طبسى/ 5)

سرپرستی و مراقبت:

از آن بزرگوار نقل گردیده که در توقیعی خطاب شیخ مفید چنین فرموده اند:

«همانا ما از رعایت حال شما کوتاهى نکرده و شما را از یاد نمى‏ بریم، چه در غیر این صورت، سختی ها و گرفتاری ها بر شما فرو مى آید و دشمنان شما را ریشه‏ کن کرده و از بین مى‏ برند

(المختار من کلمات الامام المهدی علیها لسلام 1/183)

به راستی اگر نبود سر پرستی آن بزرگوار، شیعه چگونه در میان دشمنانی که بیشترین امکانات و تجهیزات را در اختیار داشتند و تحت سلطه زمامداران شیعه ستیزی که با یهود و نصارا و مجوس می آمیختند و به خون دوستان علی (علیه السلام ) تشنه بودند، یارای ادامه حیات می یافت؟!

کهف امان:

امام زمان علیه السلام در عصر غیبت، نه تنها برای شیعیان و رعیت خود بلکه برای همه بندگان خداوند پناهگاه امن و مطمئن به شمار می آید. در روایتی از امیرالمؤمنین علی علیه السلام به این نکته تصریح گردیده است:

«أَوْسَعُکُمْ کَهْفاً وَ أَکْثَرُکُمْ عِلْماً وَ أَوْصَلُکُمْ رَحِماً»

«مهدی (عج) از همه شما بیشتر پناه می دهد و دانش او از همه بیشتر بوده و صله ارحامش از همه بهتر است

(بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج‏51، ص 115)

 

سفینه نجات:

در تشرفی که ملا علی رشتی نقل نموده چنین آمده است:

روزگاری در سفر با جوانی آشنا شدم که همه خاندان و همسفرانش اهل سنت بودند و او شیعه! وی راز شیعه شدنش را چنین بازگو نمود که یکبار که با همین اقوام و دوستانم به تجارت رفتم و در راه از قافله جا مانده و در بیابان گم شدم، پریشان و
درمانده همه پیشوایان اهل سنت را صدا زده و به یاری خواندم و چون نتیجه
ای نگرفتم به یاد سفارش مادرم افتادم او که خود شیعه مذهب بود. در کودکی
مرا می آموخت که ما مولا و سروری داریم به نام مهدی (عج) که آخرین امام
ما می باشد، او زنده است و فریاد رس درماندگان، هرگاه گرفتارشدی او را صدا
بزن و بگو «یا اباصالح المهدی» یاریم نما و یقین داشته با

/ 0 نظر / 16 بازدید