مبطلات روزه

خوردن و آشامیدن:

مسأله 1553 ـ اگر روزه دار با التفات به اینکه روزه دارد عمداً چیزى بخورد یا بیاشامد ، روزه او باطل مى‏شود ، چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد مثل نان و آب ، چه معمول نباشد ، مثل خاک و شیره درخت ، و چه کم باشد ، چه زیاد ، حتى اگر مسواک را از دهان بیرون آورد و دوباره به دهان ببرد و رطوبت آن را فرو برد ، روزه باطل مى‏شود ، مگر آنکه رطوبت مسواک در آب دهان به طورى از بین برود که رطوبت خارج به آن گفته نشود .

مسأله 1554 ـ اگر موقعى که مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده ، باید لقمه را از دهان بیرون آورد ، و چنانچه عمداً فرو ببرد روزه‏اش باطل است ، و به دستورى که بعداً گفته خواهد شد کفّاره هم بر او واجب مى‏شود .
مسأله 1555 ـ اگر روزه‏دار سهواً چیزى بخورد یا بیاشامد ، روزه‏اش باطل نمى‏شود .
مسأله 1556 ـ آمپول و سرم روزه را باطل نمى‏کند ، هر چند آمپول تقویتى یا سرم قندى نمکى باشد ، و همچنین اسپرى که براى تنگى نفس استعمال مى‏شود اگر دارو را فقط وارد ریه کند روزه را باطل نمى‏کند ، وهمچنین دارو در چشم و گوش ریختن ، روزه را باطل نمى‏کند ، اگر چه مزه آن به گلو برسد . و اگر در بینى بریزد اگر به حلق نیز نرسد روزه را باطل نمى‏کند .
مسأله 1557 ـ اگر روزه‏دار چیزى را که لاى دندان مانده است عمداً فرو ببرد ، روزه‏اش باطل مى‏شود .
مسأله 1558 ـ کسى که مى‏خواهد روزه بگیرد ، لازم نیست پیش از اذان دندانهایش را خلال کند ، ولى اگر بداند غذائى که لاى دندان مانده در روز فرو مى‏رود ، باید خلال کند .
مسأله 1559 ـ فرو بردن آب دهان ، اگر چه بواسطه خیال کردن ترشى و مانند آن در دهان جمع شده باشد ، روزه را باطل نمى‏کند .
مسأله 1560 ـ فرو بردن اخلاط سر و سینه ، تا به فضاى دهان نرسیده اشکال ندارد ، ولى اگر داخل فضاى دهان شود ، احتیاط مستحب آن است که آن را فرو نبرند .
مسأله 1561 ـ اگر روزه‏دار بقدرى تشنه شود که بترسد از تشنگى بمیرد ، یا به او ضررى برسد ، یا آنکه به سختى بیفتد که نمى‏تواند آن را تحمل کند ، مى‏تواند به اندازه‏اى که ترس از این امور بر طرف شود آب بیاشامد ، بلکه در فرض ترس از مرگ و مانند آن واجب است ولى روزه او باطل مى‏شود . و اگر ماه رمضان باشد ، باید ـ بنابر احتیاط لازم ـ بیشتر از آن نیاشامد ، و در بقیه روز از انجام کارى که روزه را باطل مى‏کند خوددارى نماید .
مسأله 1562 ـ جویدن غذا براى بچّه یا پرنده ، و چشیدن غذا و مانند اینها که معمولاً به حلق نمى‏رسد ، اگر چه اتفاقاً به حلق برسد روزه را باطل نمى‏کند . ولى اگر انسان از اول بداند که به حلق مى‏رسد ، روزه‏اش باطل مى‏شود ، و باید قضاى آن را بگیرد و کفّاره هم بر او واجب است .
مسأله 1563 ـ انسان نمى‏تواند براى ضعف روزه را بخورد ، ولى اگر ضعف او بقدرى است که معمولاً نمى‏شود آن را تحمل کرد ، خوردن روزه اشکال ندارد

جماع:

مسأله 1564 ـ جماع روزه را باطل مى‏کند ، اگر چه فقط به مقدار ختنه‏گاه داخل شود و منى هم بیرون نیاید .
مسأله 1565 ـ اگر کمتر از مقدار ختنه‏گاه داخل شود و منى هم بیرون نیاید ، روزه باطل نمى‏شود . ولى در شخصى که ختنه‏گاه ندارد ، اگر کمتر از مقدار ختنه‏گاه داخل شود نیز روزه‏اش باطل مى‏شود .
مسأله 1566 ـ اگر عمداً قصد جماع نماید ، و شک کند که به اندازه ختنه‏گاه داخل شده یا نه ؛ حکم این مسأله با مراجعه به مسأله (1551) دانسته مى‏شود ، و در هر صورت اگر کارى که روزه را باطل مى‏کند انجام نداده باشد ، کفاره بر او واجب نیست .
مسأله 1567 ـ اگر فراموش کند که روزه است و جماع نماید ، یا او را به جماع مجبور نمایند بطورى که از اختیار او خارج شود روزه او باطل نمى‏شود ، ولى چنانچه در بین جماع یادش بیاید ، یا جبر او برداشته شود باید فوراً از حال جماع خارج شود ، و اگر خارج نشود روزه او باطل است

استمناء:

مسأله 1568 ـ اگر روزه‏دار استمناء کند روزه‏اش باطل مى‏شود .
مسأله 1569 ـ اگر بى اختیار منى از انسان بیرون آید ، روزه‏اش باطل نیست .
مسأله 1570 ـ هرگاه روزه‏دار بداند که اگر در روز بخوابد محتلم مى‏شود ـ یعنى در خواب منى از او بیرون مى‏آید ـ جایز است بخوابد هر چند به سبب نخوابیدن به زحمت نیفتد ، و اگر محتلم شود روزه‏اش باطل نمى‏شود .
مسأله 1571 ـ اگر روزه‏دار در حال بیرون آمدن منى از خواب بیدار شود ، واجب نیست از بیرون آمدن منى جلوگیرى کند .
مسأله 1572 ـ روزه‏دارى که محتلم شده ، مى‏تواند بول کند ، اگر چه بداند بواسطه بول کردن باقیمانده منى از مجرى بیرون مى‏آید .
مسأله 1573 ـ روزه‏دارى که محتلم شده اگر بداند منى در مجرى مانده و در صورتى که پیش از غسل بول نکند ، بعد از غسل منى از او بیرون مى‏آید ، احتیاط مستحب آن است که پیش از غسل بول کند .
مسأله 1574 ـ کسى که عمداً به قصد بیرون آمدن منى بازى و شوخى کند و منى از او بیرون نیاید ، اگر دو مرتبه نیّت روزه نکند روزه او باطل است ، و اگر نیّت روزه کند باید ـ بنابر احتیاط لازم ـ روزه را تمام کند و قضاهم بنماید .
مسأله 1575 ـ اگر روزه دار بدون قصد بیرون آمدن منى مثلاً با زن خود بازى و شوخى کند ، چنانچه اطمینان دارد که منى از او خارج نمى‏شود اگر چه اتفاقاً منى بیرون آید ، روزه او صحیح است . ولى اگر اطمینان ندارد ، در صورتى که منى از او بیرون آید ، روزه‏اش باطل است

دروغ بستن به خدا و پیامبر:
مسأله 1576 ـ اگر روزه‏دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم و ائمه علیهم‏السلام عمداً نسبتى را بدهد که دروغ است ـ اگر چه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند ـ روزه او ـ بنابر احتیاط لازم ـ باطل است ، و همچنین است ـ بنابر احتیاط مستحب ـ دروغ بستن به حضرت زهرا سلام اللّه‏ علیها و سایر پیغمران و جانشینان آنان .
مسأله 1577 ـ اگر بخواهد خبرى را که دلیلى بر حجیت او ندارد و نمى‏داند راست است یا دروغ نقل کند ـ بنابر احتیاط واجب ـ باید به نحو نقل بگوید ، و آن را به پیامبر و أئمه علیهم‏السلام مستقیماً نسبت ندهد .
مسأله 1578 ـ اگر چیزى را به اعتقاد اینکه راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده ، روزه‏اش باطل نمى‏شود .
مسأله 1579 ـ اگر چیزى را که مى‏داند دروغ است ، به خدا و پیغمبر نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته راست بوده ، اگر مى‏دانسته که این کار روزه را باطل مى‏کند ، باید ـ بنابر احتیاط لازم ـ روزه را تمام کند و قضاى آن را هم بجا آورد .
مسأله 1580 ـ اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و أئمه علیهم‏السلام نسبت دهد ـ بنابر احتیاط لازم ـ روزه‏اش باطل مى‏شود ، ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد .
مسأله 1581 ـ اگر از روزه‏دار بپرسند که آیا پیغمبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم چنین مطلبى فرموده‏اند و او جائى که در جواب باید بگوید نه عمداً بگوید بلى ، یا جائى که باید بگوید بلى عمداً بگوید نه ، روزه‏اش ـ بنابر احتیاط لازم ـ باطل مى‏شود .
مسأله 1582 ـ اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستى را بگوید بعد بگوید دروغ گفتم ، یا در شب به دروغ به آنان نسبتى بدهد و فرداى آن که روزه مى‏باشد بگوید آنچه دیشب گفتم راست است ـ بنابر احتیاط ـ روزه‏اش باطل مى‏شود ، مگر آنکه مقصودش بیان حال خبرش باشد .

رساندن غبار به حلق:

مسأله 1583 ـ بنابر احتیاط واجب رساندن غبار غلیظ به حلق روزه را باطل مى‏کند ، چه غبار از چیزى باشد که خوردن آن حلال است مثل آرد ، یا غبار چیزى باشد که خوردن آن حرام است مثل خاک .
مسأله 1584 ـ رساندن غبار غیر غلیظ به حلق ، روزه را باطل نمى‏کند .
مسأله 1585 ـ اگر بواسطه باد غبارى غلیظ پیدا شود و انسان با اینکه متوجه است و مى‏تواند مواظبت کند ولى مواظبت نکند و به حلق برسد ـ بنابر احتیاط واجب ـ روزه‏اش باطل مى‏شود .
مسأله 1586 ـ احتیاط واجب آن است که روزه‏دار دود سیگار و تنباکو ، و مانند اینها را هم به حلق نرساند .
مسأله 1587 ـ اگر مواظبت نکند و غبار یا دود و مانند اینها داخل حلق شود ، چنانچه یقین یا اطمینان داشته که به حلق نمى‏رسد ، روزه‏اش صحیح است ، و اگر گمان مى‏کرده که به حلق نمى‏رسد ، بهتر آن است که آن روزه را قضا کند .
مسأله 1588 ـ اگر فراموش کند که روزه است و مواظبت نکند ، یا بى اختیار غبار و مانند آن به حلق او برسد ، روزه‏اش باطل نمى‏شود .
مسأله 1589 ـ فرو بردن تمام سر در آب روزه را باطل نمى‏کند ، ولى کراهت شدید دارد

باقی ماندن بر جنابت ،حیض و نفاس تا اذان صبح:

مسأله 1590 ـ اگر جنب عمداً در ماه رمضان تا اذان صبح غسل نکند ، یا اگر وظیفه‏اش تیمم است تیمم ننماید ، باید روزه آن روز را تمام کند و روزى دیگر را نیز روزه بگیرد ، و چون معلوم نیست آن روز قضا است یا عقوبت است ، هم روزه آن روز از ماه رمضان را به قصد ما فى الذمه انجام دهد ، و هم روزى که بجاى آن روز روزه مى‏گیرد ، وقصد قضا نکند .
مسأله 1591 ـ کسى که مى‏خواهد قضاى روزه ماه رمضان را بگیرد ، هرگاه تا اذان صبح عمداً جنب بماند ، نمى‏تواند آن روز را روزه بگیرد ، واگر از روى عمد نباشد مى‏تواند ، اگر چه احتیاط در ترک آن است .
مسأله 1592 ـ در غیر روزه ماه رمضان و قضاى آن ـ از اقسام روزه‏هاى واجب و مستحب ـ اگر جنب عمداً تا اذان صبح بر حال جنابت باقى بماند ، مى‏تواند آن روز را روزه بگیرد .
مسأله 1593 ـ کسى که در شب ماه رمضان جنب است ، چنانچه عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود ، باید تیمم کند و روزه بگیرد و روزه‏اش صحیح است .
مسأله 1594 ـ اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش کند وبعد از یک روز یادش بیاید ، باید روزه آن روز را قضا نماید ، و اگر بعد از چند روز یادش بیاید ، روزه هر چند روزى را که یقین دارد جنب بوده قضا نماید ، مثلاً اگر نمى‏داند سه روز جنب بوده یا چهار روز ، باید روزه سه روز را قضا کند .
مسأله 1595 ـ کسى که در شب ماه رمضان براى هیچ کدام از غسل و تیمم وقت ندارد ، اگر خود را جنب کند ، روزه‏اش باطل است و قضا و کفّاره بر او واجب مى‏شود.
مسأله 1596 ـ اگر بداند وقت براى غسل ندارد و خود را جنب کند وتیمم کند ، یا با این که وقت دارد عمداً غسل را تأخیر بیاندازد تا وقت تنگ شود وتیمم کند روزه‏اش صحیح است ، هر چند گناهکار است .
مسأله 1597 ـ کسى که در شب ماه رمضان جنب است و مى‏داند که اگر بخوابد تا صبح بیدار نمى‏شود ـ بنابر احتیاط واجب ـ نباید غسل نکرده بخوابد ، وچنانچه پیش از غسل اختیاراً بخوابد و تا صبح بیدار نشود ، باید روزه آن روز را تمام کند ، و قضا و کفاره بر او واجب مى‏شود .
مسأله 1598 ـ هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود ، اگر احتمال بدهد که اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود مى‏تواند بخوابد .
مسأله 1599 ـ کسى که در شب ماه رمضان جنب است و یقین یا اطمینان دارد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود ، چنانچه تصمیم داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند ، وبا این تصمیم بخوابد و تا اذان خواب بماند ، روزه‏اش صحیح است .
مسأله 1600 ـ کسى که در شب ماه رمضان جنب است و اطمینان ندارد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود ، چنانچه غفلت داشته باشد که بعد از بیدار شدن باید غسل کند ، در صورتى که بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند ـ بنابر احتیاط ـ قضا بر او واجب مى‏شود .
مسأله 1601 ـ کسى که در شب ماه رمضان جنب است و یقین دارد یا احتمال مى‏دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود ، چنانچه نخواهد بعد از بیدار شدن غسل کند ، در صورتى که بخوابد و بیدار نشود ، باید روزه آن روز را تمام کند و قضا و کفاره بر او لازم است . و همچنین است ـ بنابر احتیاط لازم ـ اگر تردید داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند یا نه .
مسأله 1602 ـ اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود و یقین کند ، یا احتمال دهد ، که اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود و تصمیم هم داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند ، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان بیدار نشود ، باید روزه آن روز را قضا کند ، و اگر از خواب دوم بیدار شود و براى مرتبه سوم بخوابد و تا اذان صبح بیدار نشود ، باید روزه آن روز را قضا کند ـ و بنابر احتیاط استحبابى ـ کفاره نیز بدهد .
مسأله 1603 ـ خوابى که در آن احتلام صورت گرفته است ، خواب اول حساب مى‏شود ، بنابراین اگر پس از بیدار شدن دوباره بخوابد و تا اذان صبح بیدار نشود ، چنانچه در مسأله قبل گفته شد ، روزه آن روز را باید قضا کند .
مسأله 1604 ـ اگر روزه‏دار در روز محتلم شود ، واجب نیست فوراً غسل کند .
مسأله 1605 ـ هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده ، اگر چه بداند پیش از اذان محتلم شده ، روزه او صحیح است .
مسأله 1606 ـ کسى که مى‏خواهد قضاى روزه رمضان را بگیرد ، اگر بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده و بداند پیش از اذان محتلم شده است ، مى‏تواند آن روز را به قصد قضاى ماه رمضان روزه بگیرد .
مسأله 1607 ـ اگر زن در شب ماه رمضان پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و عمداً غسل نکند ، واگر وظیفه‏اش تیمم است و تیمم ننماید ، روزه آن روز را باید تمام کند و قضاى آن را نیز بگیرد . و در روزه قضاى ماه رمضان اگر عمداً غسل وتیمم را ترک کند ـ بنابر احتیاط واجب ـ نمى‏تواند آن روز را روزه بگیرد .
مسأله 1608 ـ زنى که در شب ماه رمضان از حیض یا نفاس پاک شده ، اگر عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود ، باید تیمم نماید ، و روزه آن روزش صحیح است .
مسأله 1609 ـ اگر زن پیش از اذان صبح در ماه رمضان از حیض یا نفاس پاک شود و براى غسل وقت نداشته باشد ، باید تیمم نماید ، ولى لازم نیست تا اذان صبح بیدار بماند . و همچنین است حکم جنب در صورتى که وظیفه‏اش تیمم باشد .
مسأله 1610 ـ اگر زن نزدیک اذان صبح در ماه مبارک رمضان از حیض یا نفاس پاک شود ، و براى هیچ کدام از غسل وتیمم وقت نداشته باشد ، روزه‏اش صحیح است .
مسأله 1611 ـ اگر زن بعد از اذان صبح از خون حیض یا نفاس پاک شود ، یا در بین روز خون حیض یا نفاس ببیند ، اگر چه نزدیک مغرب باشد ، روزه او باطل است .
مسأله 1612 ـ اگر زن غسل حیض یا نفاس را فراموش کند ، و بعد از یک روز یا چند روز یادش بیاید ، روزه‏هائى که گرفته صحیح است .
مسأله 1613 ـ اگر زن پیش از اذان صبح در ماه رمضان از حیض یا نفاس پاک شود و در غسل کوتاهى کند و تا اذان غسل نکند ، و در تنگى وقت تیمم هم نکند ـ چنانچه گذشت ـ روزه آن روز را باید تمام کند و قضا نماید ، ولى چنانچه کوتاهى نکند مثلاً منتظر باشد که حمام زنانه شود ، اگر چه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نکند ، و در تیمم کردن کوتاهى نکند ، روزه او صحیح است .
مسأله 1614 ـ اگر زنى که در حال استحاضه کثیره است ، هر چند غسلهاى خود را به تفصیلى که در احکام استحاضه در مسأله (394) گفته شد بجا نیاورد ، روزه او صحیح است . همچنان که در استحاضه متوسطه اگر چه غسل نکند ، روزه‏اش صحیح است .
مسأله 1615 ـ کسى که مسّ میّت کرده ـ یعنى جائى از بدن خود را به بدن میّت رسانده ـ مى‏تواند بدون غسل مسّ میّت روزه بگیرد ، و اگر در حال روزه هم میّت را مسّ نماید ، روزه او باطل نمى‏شود

اماله کردن:
مسأله 1616 ـ اماله کردن با چیز روان اگر چه از روى ناچارى و براى معالجه باشد ، روزه را باطل مى‏کند .
قی کردن:(استفراغ)
مسأله 1617 ـ هرگاه روزه‏دار عمداً قى کند اگر چه بواسطه مرض و مانند آن ناچار باشد ، روزه‏اش باطل مى‏شود . ولى اگر سهواً یا بى اختیار قى کند ، اشکال ندارد.
مسأله 1618 ـ اگر در شب چیزى بخورد که مى‏داند بواسطه خوردن آن ، در روز بى اختیار قى مى‏کند ، روزه‏اش صحیح است .
مسأله 1619 ـ اگر روزه‏دار بتواند از قى کردن خوددارى کند ، اگر به طبع خود حادث شده است ، لازم نیست از آن جلوگیرى کند .
مسأله 1620 ـ اگر مگس در گلوى روزه‏دار برود ، چنانچه به مقدارى فرو رفته باشد که به پائین دادن آن خوردن گفته نشود ، لازم نیست آن را بیرون آورد ، و روزه‏اش صحیح است . و امّا اگر به این مقدار فرو نرفته باشد باید آن را بیرون آورد هر چند که این کار متوقف بر قى کردن باشد ـ مگر در صورتى که قى کردن براى او ضرر ، یا مشقت زیادى داشته باشد ـ و چنانچه آن را قى نکند و فرو برد ، روزه‏اش باطل مى‏شود ، واگر آن را با قى کردن خارج کند نیز روزه‏اش باطل مى‏شود .
مسأله 1621 ـ اگر سهواً چیزى را فرو ببرد و پیش از رسیدن به معده یادش بیاید که روزه است ، چنانچه بقدرى پائین رفته باشد که اگر آن را داخل معده کند به آن خوردن نگویند ، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است .
مسأله 1622 ـ اگر یقین داشته باشد که بواسطه آروغ زدن ، چیزى از گلو بیرون مى‏آید ، چنانچه طورى باشد که بر آن قى کردن صدق کند ، نباید عمداً آروغ بزند . ولى اگر یقین نداشته باشد اشکال ندارد .
مسأله 1623 ـ اگر آروغ بزند و چیزى در گلو یا دهانش بیاید ، باید آن را بیرون بریزد ، واگر بى اختیار فرو رود ، روزه‏اش صحیح است

/ 0 نظر / 8 بازدید