بهای دینداری

این از جان گذشتگی و ایستادگی ساحران بر سر ایمان، حقیقتا انسان را تحت تاثیر قرار داده و به شگفت می آورد، بعلاوه پس از بعثت پیامبر(ص) و در جریان دعوت الهی او می بینیم که آن بزرگوار به عنوان فرستاده پروردگار مردم را به پیروی از فرامین الهی فراخواند،
لیکن بت پرستان در برابر اسلام صف ‏آرایى کرده و با انواع و اقسام روش ها به مقابله و آزار و اذیّت مسلمانان پرداختند، در گرماى سوزان عربستان سنگ داغ بر پشت بلال مى‏ نهادند و او را از خداپرستى منع مى‏ کردند، یاسر و سمیّه اولین کسانى بودند که در راه مقاومت ایمانى در زیر شکنجه بت پرستان سیه‏ دل به شهادت رسیدند، امّا باز هم مسلمین دست از ایمان خود بر نداشتند تا آن که دستور دعوت علنى صادر شد و پیامبر (ص) در کنار کعبه آشکارا به تبلیغ توحید پرداخت و مردم را با شعار «قولوا لا اله الّا اللَّه تفلحوا» به دین اسلام دعوت کرد. اینجا نیزتاریخ شاهد حضور اسوه های بی مانند ایستادگی و شجاعت بوده است.
با این همه هیچ یک از این صحنه های رشادت و پایمردی به پای آنچه در کربلا تصویر گردید نمی رسد:
امام عصر (ع)در زیارت ناحیه مقدسه آن واقعه با شکوه را به زیبایی ترسیم نموده اند: سلام بر سینه های چاک چاک! سلام بر لبهای خشکیده! سلام بر جسم های پاره پاره! سلام بر روح های از دنیا گریخته! سلام بر جسد های برهنه! سلام بر پیکر های رنگ باخته! سلام بر خون های روان! سلام بر اعضا قطع شده! سلام بر سرهای جدا افتاده ... !
هریک از ما وقتی از این نقطه زمان به آن حماسه آفرینی ها و جانفشانی ها یی که در راه ایمان به خداوند و گفتن یک شعار لا اله الا الله صورت می پذیرفت می نگریم ضمن تعظیم و تکریم این رادمردان و آزاد زنان، موقعیت آنها را با خود مقایسه کرده و به این نکته اعتراف می کنیم که ما به عنوان پیروان آخرین وصی پیامبر(ص) از چه نعمت بزرگی بهره مند می باشیم، نعمت دینداری در شرایط بدون ترس و تنش!
ما در مساجد و عبادتگاه های خود آشکارا به عبادت و انجام مراسم دینی می پردازیم و درباره اسلام سخن گفته و تبلیغ می کنیم و به نظر می رسد از آن امتحان سنگین دینداری دیگر خبری نیست و ما به سهولت وارث اعتقاداتی شدیم که سابقین و همکیشان گذشته ما بهای آن را با خون و جان خویش پرداخت نموده اند آیا حقیقت جز این است؟
اگر چنین است پس معنای این کلام رسول خدا (ص)چیست: «زمانی بر مردم خواهد آمد که هر کس بخواهد بر دینداری خویش صبر کند همانند کسیست که بخواهد آتش افروخته را برکف بگیرد.»
(بحار الانوار/هفتاد و چهار/نود و هشت)
و یا این بیان امیرالمومنین را چگونه می توان تعبیر نمود: «برای صاحب این امر غیبتی است که در آن زمان کسی که بخواهد به دین خدا چنگ بزند، مانند کسی است که بخواهد خارهای گون را با دست های خود بکند و تمیز کند! آیا یکی از شما قادر است خارهای گون را با دست بگیرد؟»
(روزگاررهایی/ جلد یک/ صفحه سیصد ونوزده)
اینجاست که پرده از مقابل دیدگان ژرف اندیشان کنار رفته و جلوه ای دیگر از حقیقت در پیش رویشان رخ می نمایاند و آن اینکه امتحان برجاست لیک به گونه ای دیگر، اینجا دیگر خبری از تازیانه و چهارمیخ نیست، اینجا نیزه و شمشیر آخته و عطش، ایمان دینداران را به محاکمه نمی کشد؛ بلکه تیر شبهات و تازیانه خدعه ها و نیرنگ های شیطانی ست که کار امتحان را انجام میدهد.
لذا ما عملا می بینیم در عصر غیبت در گذرگاه زندگی قدم به قدم فتنه ای کمینمان را می کشد: هجوم اندیشه های باطل دین ستیزان که در قالب نظریات علمی و فلسفی ارائه می شود درخم کوچه ای، و آماج تبلیغات ادیان تحریف شده و فرقه های منحرف در کوچه ای دیگر، دام ها و بندهای رنگ به رنگی که شهوات و امیال نفسانی نسل جوان را به بازی گرفته و او را به درون منجلاب فساد و تباهی فرو می کشد درگذری، و دلبستگی به مال وثروت و جاه و مقام، تن آسایی وسستی و کسالت درگذری دیگر... و این همان امتحان سنگینی است که امام صادق (ع)به آن متذکر گشته اند:
«...امروز صبح در کتاب جفر می نگریستم. -این کتاب مشتمل است بر علم مرگ ها و بلاها و مصائب، و علم گذشته و آینده تا روز قیامت که خداوند متعال بمحمد و امامان بعد از او ارزانى داشته است.- در آن کتاب دیدم که نوشته قائم ما متولد می گردد و غیبت می نماید. غیبت او طولانى مى شود و عمرش بطول می انجامد. در آن زمان اهل ایمان امتحان می شوند و بواسطه طول غیبتش شک و تردید در دل آن ها پدید مى ‏آید و بیشتر آن ها از دین خود بر می گردند و رشته اسلام را از گردن خود بیرون مى ‏آورند، با این که خداوند میفرماید: وَ کُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِی عُنُقهِ یعنى: رشته عمل هر کس را بگردن خودش انداخته‏ ایم.
از مطالعه این ها رقت گرفتم و اندوه بر دلم مستولى گردید... .»
(مهدى موعود-ترجمه جلد سیزدهم بحار،ص۴۸۴)


...پس بی تردید امروز همه ی ما درگیر امتحان سنگینی هستیم ،آزمونی که عرصه آن طول عمرمان بوده و ابزارش همه آنچه که از بام تا شام با آن ها سرو کارداریم و ما چه غافلانه دراین صحنه مه آلوده غیبت پرسه می زنیم و ایمان خویش را به کمند شیاطین افکنده و به تاراج رهزنان دین می سپریم!
کاش از این خواب سنگین بیدار شویم و ببینم که این گذرگاه صعب و پرخم و پیچ را نگاهبانی هست و پناهگاه امینی و دستگیره نجاتی که اگر او را شناخته و به رشته ولایتش بیاویزیم و به حریم امنش پناه ببریم مانیز شاید بتوانیم توشه ایمان را سالم به مقصد برسانیم و از آنانی باشیم که درباره ایشان گفته شده:
«خوشا به حال شیعیان ما که در دوران غیبت قائم ما به محبت ما چنگ می زنند و در ولایتمان استوار می مانند و از دشمنانمان بیزاری می جویند آنان از مایند و ما از آنانیم ایشان ما را به امامت پذیرفته اند و ما آن ها را به عنوان شیعه پسندیده ایم. خوشا بر آنان خوشا بر آنان! به خدا سوگند که در قیامت با ما و در ردیف ما هستند.»
(بحار/ ج۵۱/ص۱۵۱)
www.kindfather.ir

/ 0 نظر / 6 بازدید